NL EN

a journal
with
a female
flair

21/10/2015 DIANA MATROOS WINNAAR KLEURRIJKE TOP 100

“Ik was de enige gekleurde vrouw
op de redactie, dat voel je”

Diana Matroos is één van de gezichten van RTL Nieuws en presentator/interviewer voor BNR Nieuwsradio. De Kleurrijke Top 100 interviewde haar over haar jeugd, afkomst en werk. Als voormalig nieuwslezeres voor de lokale zender AT5 en KRO (Goedemorgen NL) is Diana voor mij altijd een voorbeeld geweest op professioneel en persoonlijk vlak. 

Een sterke gekleurde vrouw als gezicht van een commerciële zender. Hoe was haar reis, welke keuzes heeft ze gemaakt en waarom? En hoe vindt zij dat het is gesteld is met diversiteit in Hilversum? Een openhartig gesprek op het terras van het Amstel Hotel met de vrouw die haar haar drastisch veranderde omdat ze dichter bij haar roots wilde staan.

Uit wat voor gezin kom je?
“Een Amsterdams gezin bestaande uit een bijstandsmoeder, een vader die mijn hele jeugd heroïneverslaafde was en een broer. Geen traditioneel gezin dus, weinig luxe ook. Ik groeide op in de jaren ’80, de bijstand was toen nog kariger dan nu. Als onze tv stuk ging, dan kwam er geen nieuwe. Soms sliepen we bij elkaar in bed, omdat de kachel kapot was. Mijn moeder is Nederlandse, mijn vader Surinaams, ze waren één van de eerste gemengde koppels, eind jaren ’60. Mijn moeder was een rebelse vrouw, die op het Rode Plein in Moskou demonstreerde, terwijl mijn opa bij de NAVO werkte. Mijn vader is ruim twintig jaar verslaafd geweest. Hij is er gelukkig vanaf gekomen, maar een echt traditionele opvoeding heb ik niet gehad.”

Welke impact heeft de verslaving van je vader op jou gehad?
“Omdat mijn ouders het druk hadden met overleven, heb ik altijd voor hen gezorgd. Dat was een zware taak, ik ben snel volwassen geworden. Toch heeft mijn moeder me laten zien dat het onmogelijke mogelijk is: ze is op haar vijftigste alsnog afgestudeerd als arts en is in de psychiatrie gaan werken. Dat was natuurlijk niet makkelijk in onze gezinssituatie. Je kunt in dit soort gevallen twee keuzes maken: je kunt slachtoffer worden, ineenkrimpen en kijken naar wat je niet hebt. Je kunt ook sterk zijn en positief door het leven gaan. Dat laatste heb ik gedaan. Ik heb rolmodellen gezocht, maar voelde me nooit ergens echt bij horen. In de tijd dat ik jong was, werd er nog letterlijk ‘halfbloed’ tegen je gezegd. Alsof je slechts half bestaat! Later ben ik mensen tegengekomen die ‘dubbelbloed’ zeiden en zo zie ik het zelf ook.”

Hoe reageerden mensen toen je als nieuweling aan de slag ging op de redactie van RTL?
“Mensen waren heel positief. Ik voelde direct dat er veel dynamiek in het vak zit, wat ik geweldig vind. Ik kan mijn passie erin kwijt. Wel merkte ik dat ik in een heel witte wereld terecht was gekomen. Ik was de enige gekleurde vrouw op de redactie, dat voel je. Ik heb van huis uit meegekregen dat je je daar niet teveel op moet focussen. Soms heb ik daar moeite mee gehad: in de hectiek van de periode rondom Fortuyn kreeg ik een aantal dossiers over allochtonenproblematiek. ‘Waarom krijg ik die?’, dacht ik. Er waren veel interessantere dossiers die ik wilde behandelen en ik heb het allochtonendossier na een tijdje dan ook teruggegeven. Ik had er geen zin in.” “Ik merkte ook dat mensen, bewust of onbewust, stigmatiserend kunnen zijn, bijvoorbeeld wat betreft de zwartepietendiscussie. Ik heb meegemaakt dat iemand met een leidinggevende functie op de redactie een handvol pepernoten op mijn bureau strooide en zei: “Voor de enige Zwarte Piet op de redactie!” Ik dacht: hoe is het mogelijk? Jij bent hoogopgeleid, werkt hier en maakt zo’n domme opmerking? Je hebt geen idee waar je het over hebt: mijn oma was de dochter van een slavin. Verder heb ik ook een mail ingezien die niet voor mij bestemd was, waarin te lezen viel dat ik een uitzending niet mocht presenteren vanwege mijn kleur. Dat kwam hard aan, maar zegt uiteindelijk meer over hen dan over mij. Pure onwetendheid.”

Hoe staat het wat jou betreft met de diversiteit op de redactievloer?
“Willen we relevant blijven in de toekomst, dan zullen hoofdredacteuren moeten beseffen dat we gekleurde mensen nodig hebben. Er zijn genoeg onderzoeken gedaan waaruit blijkt dat diversiteit voor betere resultaten zorgt. Als gekleurde vrouw moet je twee keer zo hard werken wil je ergens komen, dat is nu eenmaal zo. De samenleving is gelukkig in beweging, ik zie het ook op de school waar mijn zoon heengaat. Het was eerst een witte eliteschool, maar inmiddels is de samenstelling van de leerlingen heel divers.”

Je hebt lang stijl haar gehad. Op een gegeven moment maakte je de keuze om ‘natural’ te gaan en je krullen te laten zien. Wat motiveerde je om die keuze te maken?
“Die kapselverandering was onderdeel van een proces waarin ik dichter bij mezelf kwam. In 2008 maakte ik voor het eerst een reis naar Suriname, waar ik het land en mijn familie beter leerde kennen. Mijn familie heeft altijd gezegd dat ik met stijl haar meer carrièrekansen zou hebben. Toen mijn moeder zwanger van mij was, zei een deel van mijn Surinaamse familie tegen haar: “Jullie krijgen goede kinderen, want ze zijn lichter en hebben zachter haar.” Met kroeshaar zou ik meteen ‘die Surinaamse vrouw’ zijn. Toen ik ouder werd, groeide het geloof in mezelf, de trots op mijn afkomst en alles wat ik heb bereikt. Wat ook meespeelde, was dat mijn haar steeds opnieuw chemisch behandeld werd, waardoor het broos werd en zelfs begon af te breken. Al met al besloot ik mijn haar te dragen zoals het is.”

Vond je dat spannend?
“Doodeng, ja. Ik heb Ilham Mastour benaderd, de bekende hairstylist van onder andere Naomi Campbell. Ik wilde dit doen met iemand die begreep hoe belangrijk haar is wanneer je op televisie komt. Ze zei dat ik niet moest twijfelen en het gewoon in één keer moest afknippen. Iedereen reageerde positief, al moest de één er wat meer aan wennen dan de ander.”

Wie zijn je voorbeelden?
“Obama, omdat hij de eerste zwarte president van Amerika is. In Nederland is dat vooralsnog ondenkbaar. Ook is hij een koning in verhalen vertellen: hij weet hoe je iets overbrengt. Ik geef presentatietrainingen en zie hem echt als een voorbeeld. Mijn moeder, omdat ze me heeft laten zien dat alles mogelijk is. Ze is helaas vijf jaar geleden aan kanker overleden. Maar op je vijftigste nog afstuderen als arts: daar heb je ballen voor nodig. Neelie Kroes wil ik ook noemen. Op je zeventigste nog de portefeuille Innovatie krijgen, hoe cool is dat? In de media worden oudere vrouwen sneller afgeschreven.”

Waar ben je trots op?
“Zonder autocue presenteren en dan moeten improviseren – dat zijn momenten waar ik trots op kan zijn. Breaking news presenteren: je moet dan enorm snel de juiste toon weten neer te zetten, terwijl er van alles gaande is. Na afloop kan ik niet slapen van de adrenaline. Bij de gijzelingen in Parijs eerder dit jaar hebben we veel complimenten gekregen over onze presentatie. Het is echt een teamprestatie. Waar ik ook trots op ben, zijn de keren dat ik dagvoorzitter was van congressen op internationaal niveau, waar leden van het Koninklijk Huis, CEO’s, buitenlandse politici en de minister-president aanwezig waren. Dat is echt topniveau en daar kan ik van genieten. Bovendien blijf je je hiermee als presentator verder ontwikkelen.”

Wil je ons nog iets meegeven?
“Ja, nog even kort over de zwartepieten-discussie. Blanke mensen hebben vaak zoiets van: “Alsof ik discrimineer!” Het is alleen niet zo dat wanneer je denkt dat je niet discrimineert, dat je het dan ook niet doet. In landen als de VS zijn ze echt met stomheid geslagen over ons pietenfeestje. Zouden we het Sinterklaasfeest hetzelfde vormgeven als we het, met de huidige kennis over het Nederlandse slavernijverleden, opnieuw zouden ontwikkelen? Ik denk dat veel mensen ‘nee’ zouden antwoorden. Daar moet de discussie over gaan, maar dat heeft tijd nodig en de emoties zitten nu nog te hoog.”

Tekst: Raja Felgata 
Foto: Jochem Sanders

Bron: Broadcast Magazine

Comment